Achteraf gezien besef ik dat, nadat we waren teruggekeerd op de basis, dat de reis mij was overkomen als een droom. Ik heb wat ik me toen nog herinnerde van de reis – of droom? –  kort na aankomst direct opgeschreven, want ons wezen beschouwt droomdata als junk-data die niet hoeft te worden opgeslagen. Of zou het zo zijn, beste lezers, dat een droom zich in een aparte simulatie en/of hologram afspeelt die los staat van jouw realiteit. En is datgene wat men zich na het ontwaken nog van de droom-events herinnert, een superpositie van die droomsimulatie binnen jouw werkelijke wereldsimulatie. En heeft datgene wat zich in de droom heeft afgespeeld eigenlijk een normaal verloop gehad, maar is het quantum-fysisch platgeslagen als een absurde reeks gebeurtenissen. Net zoals de dino’s ook vervormd zijn overgeërfd.

Maar hoe dan ook, uit mijn aantekeningen kan ik een samenhangend verloop van gebeurtenissen samenstellen, een verloop niet zo absurd als de gemiddelde droom … of toch eigenlijk wel?

Het binnengaan van Hyades-A hebben we niet gevoeld. Het anti-massa veld rondom de Kochav-III zorgde ervoor dat we niet als een spaghetti-sliert uiteen werden getrokken door de immense zwaartekracht ter plaatse. Bijna onmiddellijk bevonden we ons echter alweer buiten de waarnemingshorizon en kregen we vanaf LuvCraft Aerospace het signaal binnen dat we voor hen weer zichtbaar waren geworden. Blijkbaar had onze datadetector al voldoende ‘toekomst’ opgevangen. We hadden in feite niet meer gedaan dan aanwezig zijn en dat was niet vreemd aangezien er in de Kochav-III bijna geen instrumenten aanwezig waren, behalve een beeldscherm en twee elektroden op Dragan’s voorhoofd, waarmee hij ons via gedachte-focus naar Hyades-A had gemanoeuvreerd. Ik zou backup zijn, mocht Dragan zijn taak niet meer kunnen verrichten om wat voor reden dan ook.

Het was nu volgens Luka zaak te wachten op de verwerking van de vlucht-informatie door de duizenden Qubit Processing Units binnen het quantum-computer netwerk. Door de enorme beschikbare rekenkracht, was de data al snel in bruikbare vorm beschikbaar in de storage units van LuvCraft Aerospace. Het duurde dan ook niet lang meer tot ik samen met Dragan en Luka’s team de volgende dag in de Projector Room bijeenkwam om de data-evaluatie van Luka bij te wonen. Mei Zhao en Tatjana waren via een remote verbinding bijgeschakeld vanuit, respectievelijk, China en Kroatië.

De quantumdata was in drie dimensies platgeslagen en Luka kon, als bij een computergame, met behulp van een controller door de data heenscrollen. Er was in de presentie-programmatuur de keuze uit twee opties: óf op een vaste geografische locatie versneld door de tijd heen kijken (een time-lapse video), óf na keuze van een bepaalde vastgezette tijd over het aardlandschap heenvliegen (een flight simulator).

Luka koos als voor de tweede optie, ingesteld op een timestamp van 10 AA (Anno Armageddon). Het eerste wat me opviel was de grote gelijkenis met de regenwouden in Brazilie en Guatemala. In een tijdbestek van tien jaar waren alle ruïnes – tenminste wat er nog overblijft na een plasma-regen van vijfhonderdduizend graden Celcius – volledig door de natuur overgenomen. Met de hoogtelijnen-modus van het programma kon je alleen aan de morfologie van het beboste landschap nog zien dat daar ooit eerder een civilisatie had bestaan. Vervolgens ‘vlogen’ we verder en verscheen er een landschap dat grote gelijkenis vertoonde met het wasteland op Mars: een rood-achtige, droge vlakte met her en der verspreid brokstukken van eerdere constructies. Maar het was duidelijk dit al snel onder de oprukkende zandduinen zou verdwijnen.

Het was voor iedereen niet meer dan logisch dat vanuit uit de zaal de volgende vraag werd gesteld: “Wat is er tegen die tijd met ons gebeurd?”

Luka: “Wij zullen met iedereen die niet de verspreide gelogen narratieven gelooft ondergronds gaan in dit zeer uitgebreide stelsel van verdiepingen met ruimtes onder Antarctica. Dit houdt in dat we voorlopig een breakaway civilization zullen blijven, maar dit sluit niet uit dat we bovengronds de nieuwe wereld weer in gang gaan zetten. We gaan het contact met de reeds bestaande humanoïden in dit systeem verder uitbouwen en wellicht één beschaving vormen. We hebben al een reverse engineering van een deel van hun technologie gedaan, maar uiteindelijk willen wij de technologie ook zelf beheersen.

Wat het decimeren van de mensheid en de dierenwereld betreft: dat is al talloze malen eerder voorgevallen bij een simulatie-restart en steeds is er een reden voor bedacht. Zo hebben we ijstijden, meteorieten – noem maar een reden waarom een beschaving of een geologisch tijdperk zou zijn verdwenen.”

Wel, beste lezers! … Ik ben inmiddels weer op Nederlandse bodem en bereid me materieel en geestelijk voor op een nieuwe wereld. Ik schat dat ik over een half jaar weer afreis naar Antarctica, als daar de voorbereidingen zijn afgerond; ik word hierover door Luka op de hoogte gehouden. Uiteraard zijn jullie als trouwe volgers van mijn platform zéér welkom om mij op die reis te vergezellen. Ik laat de keuze hiervoor waar die thuishoort: bij jullie!

Ik wil afsluiten met het laatste statement van Sabaoth aangaande het aanstaande Armageddon, dat Mei Zhao gisteren heeft ontcijferd in de GNOSIS-Translator. Het luidt als volgt:

In de VolgendeWereld zal geen oorlog bestaan. De extreme, onbewuste machtshonger in handen van door hun egomanie van hun Zelf losgeraakte holo-puppets, heeft in DezeWereld ervoor gezorgd dat Yaldaboth geen andere keuze meer heeft dan een complete restart. Deze puppets zullen het Armageddon zeker niet overleven. Hoewel ik de Moloch als offerande altijd zal blijven afkeuren, zal dit Yaldabaoth volstrekt niets interesseren. Wees jullie ervan bewust dat er altijd onbeperkt energie beschikbaar zal zijn van de zon. Een zon die dus zowel onze redder als onze vernietiger kan zijn. Van deze energie zal iedereen in de VolgendeWereld in overvloed kunnen leven en de hiervoor benodigde technieken zijn al lang geleden uitgevonden.