Ik weet dat ik de afgelopen twee weken jullie een beetje heb verwaarloosd, maar ik heb door alle nieuwe ontwikkelingen niet de tijd en rust kunnen vinden om jullie op de hoogte te houden. Maar, fijn dat jullie nog steeds volgers zijn gebleven van dit platform; ik garandeer jullie als trouwe lezers dat de laatste ontwikkelingen even fascinerend zijn als alle voorgaande. Deze ontwikkelingen houden in dat ik me inmiddels samen met Dragan Modrić op Antarctica bevind bij het bedrijf  LuvCraft Aerospace Ltd. Daar is Dragan’s broer Luka werkzaam als director of advanced technology.

Zoals jullie hebben gelezen in mijn laatste bijdrage, zal een vernietigend zonneplasma-bombardement  onze technologische infrastructuur verwoesten en we zullen onszelf hier alleen tegen kunnen beschermen door óf ondergronds te gaan óf ons ver buiten de aard-atmosfeer te begeven. Zeer waarschijnlijk gaat een zeer groot aantal aardbewoners deze transitie, teweeg gebracht doordat ons zonnestelsel het zwarte gat Hyaden-A wordt binnengezogen, niet overleven. Op verzoek van zijn broer was Luka graag bereid mee te denken over een outer-space oplossing; dus een manier om een bezoek te brengen aan Hyaden-A en er eventueel in door te dringen.

Nadat ik samen met Dragan en een tiental medewerkers van LuvCraft Aereospace, die terugkwamen van verlof, op een basis ergens in centraal Antarctica was geland, haalde ik opgelucht adem. Een Basler BT-67 is een betrouwbaar vliegtuig en over de kwaliteiten van de piloten had ik ook geen twijfels, maar het  landen op ski’s blijft spannend. Daarbij was het wellicht een voordeel dat alle ramen in het passagiersgedeelte geblindeerd waren. Het was dus duidelijk niet de bedoeling dat we een idee konden vormen waar we heenvlogen na te zijn opgestegen in Punta Arenas in het uiterste zuiden van Chili.

Het bedrijf, of beter: de basis, bevond zich onder twee kilometer ijs en verspreid over diverse in de onderliggende bedrock uitgeboorde ondergrondse ruimtes. Die ruimtes bevonden zich op verschillende niveau’s, onderling vebonden door liftschachten. Na een tien minuten durende afdaling eindigde onze ruime lift in een centrale hal, waar we hartelijk werden ontvangen door Luka en ik door Dragan aan zijn broer werd voorgesteld als ‘de Nederlandse quantum-simulatie en paleo-technologie goeroe.’

“Wat een immense basis is dit, Luka,” merkte ik op, “hoe hebben jullie die kunnen bouwen zo diep onder het ijs?”

Luka: “We hebben dit niet gebouwd, maar alleen aangepast. Dit grottensysteem is er altijd al geweest en waarschijnlijk al miljoenen jaren oud. Het werd geconstrueerd door de breakaway civilization die hier nog steeds huist. Deze humanoïden hebben ooit ook bovengronds de aarde verkend. Zo bevinden zich op Malta nog de zeldzame sporen hiervan: de zogenoemde Cart Ruts, gefossiliseerde indrukken van hun voertuigen uit die tijd, 5.9 miljoen jaar geleden. Maar jij hebt hier nog over gepubliceerd, Paul, als ik het me goed herinner!”

“Hoeveel verdiepingen zijn er eigenlijk?” Er verscheen een grijns bij Luka na deze vraag van Dragan: “Weten we niet, maar heel veel. De onderste etages liggen kilometers diep. Het is ons ook onbekend of die nog worden bewoond; we hebben afgesproken ons daar niet mee bezig te houden.”

“Is het daar zo diep in de aarde niet erg warm, gezien de geothermische gradient?,” vroeg ik.

“Dat denken we ook, dus zullen die ruimtes dienen te worden gekoeld. Hebben jullie zelf een idee welk koelmiddel hier ruimschoots voor handen is?”

“IJs?”

Een bevestigend knikkende Luka ging verder: “Waar we ons hier op richten is de reverse-engineering van technologie uit een pre-menselijke, afgescheiden beschaving. We kennen ze alleen van de onverklaarbare verschijningen die we in de jaren 50 UFO’s zijn gaan noemen. UFO’s zijn niet buitenaards maar in feite binnenaards. Er is bewust op aangestuurd om hun buitenaardse oorsprong in ieders gedachten te masseren via een psy-op, om daarmee de aandacht af te leiden van de echte bron: de breakaway civilization.

Het begrip buitenaards of heelal bestaat wel, maar niet in de vorm zoals die bij ons is ingeprent. Het is een hologram, gebaseerd op geconditioneerde collectieve gedachten. Het is een projectie van het quantum-universum zoals ons is geleerd hoe we het willen zien, maar waarvan we de werkelijkheid niet kunnen of willen achterhalen. Werkelijkheid bestaat in feite helemaal niet; die is er in onze gedachten pas als het daar wordt platgeslagen uit al zijn superposities. En … wat is werkelijkheid; in de wereld van de kwantumfysica wordt inmiddels geaccepteerd dat de werkelijkheid niet uit materie bestaat, maar uit trillingen en golven. Het begrip materie is een illusie, een hologram.

Ach, jullie zijn er nog maar net en ik dwaal al weer af. Morgenochtend gaan we de Kochav-III bekijken!”

De volgende dag waren we al vroeg door Luka begeleid maar een gigantische ruimte twee verdiepingen lager, met wanden die uitermate precies waren uitgeslepen in de granitoïde gesteenten; de gepolijste wanden weerspiegelden het felle licht. In het midden van de ruimte stond een eveneens glanzend object van zo’n 25 meter lengte in de vorm van het bekende tic-tac snoepje.

“Dit is hem dan, de Kochav-III, hiermee zullen jullie Hyaden-A gaan verkennen. Kun je Paul uitleggen wat we samen hebben uitgedacht, Dragan?”

“Wij, dat wil zeggen: jij en ik, Paul, zullen in deze verkenningsreis het zwarte gat Hyaden-A binnengaan nog voordat ons zonnestelsel zal worden opgelokt. In feite zullen we dan toekomstreizigers worden.”

“je zegt ‘verkenningsreis … toekomst’?” vroeg ik aan Dragan, terwijl ik hem in verwarring aankeek; wat had ‘ie bedacht en gingen we dit wel overleven?

“Je bent altijd zo kalm, Paul, maar ik zal het je nader uiteggen. We gaan een film opnemen opnemen van onze toekomst. De Kochav-III kan zich sneller verplaatsen dan de lichtsnelheid. De snelheid van licht is een parameter in de fysica van de ruimte-tijd. In het quantum-holografisch universum echter, speelt die lichtsnelheid geen enkele rol; daar zien we de quantumverschijselen aan de randen van de ruimte tijd, maar die hun oorsprong vinden in het diepere universum, daar waar de fysici nog maar net lijken door te dringen. Sommigen noemen dit een extra dimensie, ik spreek liever van een apart universum. In dit universum is ons bewustzijn verankerd, maar vinden ook onbegrepen verschijnselen zoals zwarte materie hun oorsprong. De Kochav-III verplaatst zich in feite door dat universum

Bij het binnengaan van Hyaden-A komen we na het passeren van de waarnemingshorizon door de extreme kromming van de ruimtetijd in een compleet andere ‘tijd’ terecht. Als we door zouden vliegen tot bij de singulariteit, zou de tijd letterlijk stoppen, want daar eindigen de begrippen ruimte en de tijd volledig. Maar op weg daar naar toe, als we achterom kijken in de richting van de waarnemingshorizon waarvandaan we komen, wordt de tijd zodanig extreem versneld dat we de toekomst van het heelal als een te snel afgedraaide film voorbij zien komen. De Kochav-III zal deze beelden opslaan, dus data in dit geval van de informatie zoals door Yaldabaoth geprogrammeerd op de waarnemingshorizon … dus: onze VolgendeWereld. En … die wereld ná het Armageddon. We kunnen dan zien hoe de VolgendeWereld uit DezeWereld is overgeërfd. Wat de verwoesting heeft aangericht en hoeveel levende wezens er nog over zijn …”

Ik had zo mijn twijfels: “OK, maar is dit een zelfmoordmissie om de mensheid te redden? Ik weet het niet, Dragan.”

“Nee, absoluut niet, luister. We reizen naar Hyaden-A en vlak voordat we daar de waarnemeningshorizon zullen passeren – dus als men vanaf hier ons nog kan kan observeren – wordt hier een informatie-backup gearchiveerd van de Kochav-III, met ons erin. Het is namelijk zo dat inmiddels de Kochav-III quantum-verstrengeld is met een hologram hier in de LuvCraft Projector Room, die overigens aanzienlijk groter is dan die in ons FQCAC Research Center in Kroatië.

Als voldoende toekomstbeelden zijn vastgelegd, en dat is immens snel al het geval, wordt vanaf hier de Kochav-III, met ons én met de filmbeelden, in fysieke vorm weer teruggebracht tot buiten Hyaden-A. Dit wordt gedaan door de informatie-data van het hologram in de Projector Room alhier te overschrijven met de gearchiveerde backup van vlak voor we Hyaden-A ingingen. We bevinden ons dan weer vlak buiten Hyaden-A en zullen de anti-massa veldgenerator van de Kochav-III weer aanzetten om terug te keren naar Antarctica.”

En zo kwam het, beste lezers, dat ik samen met Dragan in de Kochav-III, na de informatie-verstrengelingsprocedure, via een transportlift op weg was naar het bovengrondse platform van LuvCraft Aerospace. Ik begrijp nog steeds niet dat ik hieraan heb meegedaan; ik durf namelijk niet in achtbanen, heb hoogtevrees, last van nauwe ruimtes en zoals iedereen een angst voor de dood. Wat betreft het laatstgenoemde zou Mei Zhao zeggen: hoe kun je nu gedachten en emoties hebben over iets dat er nu niet is en dat er wellicht wel helemaal nooit zal zijn? Daar hield ik me toen maar vast. En … in geval jullie je nu afvragen of we de reis wel hebben overleefd: wie is jullie nu aan het bijpraten?