Opgetekend zondag 21 april vanuit Guest House Matej & Mateja, Plitvice Lakes, Kroatië

Door alle verwikkelingen gedurende de afgelopen twee weken, waaronder het verdwijnen van dr. Šimić en het oproepen van Velocioth de avatar, ben ik uiteraard in Potpuno-Izmišljen gebleven. Dragan Modrić heeft een comfortabele bed & breakfast voor me geregeld, waar ik me gelukkig regelmatig heb kunnen terugtrekken om alle gebeurtenissen te overdenken en wat tot rust te komen. Ik voel het zeker nu mijn plicht als bekend onderzoeker en schrijver om jullie via dit kanaal op te hoogte te houden, zeker nu het voortbestaan van onze wereld op het spel staat. Ik heb uit de diverse historie-tracks van Simicioth (voorheen dr. Vladimir Šimić), die Mei Zhao en Dragan Modrić vanuit SimVerse-11 via de Translator hebben kunnen downloaden, er drie uitgekozen.

SimVerse-11 [Simicioth] Track #1:

Ik heb even tijd nodig gehad om te herstellen van de roze lichtexplosie in mijn hoofd. Nu zie ik dat ik omringd ben door, tsja hoe zal ik ze noemen, mensachtigen. Allen met een reptiel-achtig uiterlijk maar onderling sterk verschillend; wel allemaal met eenzelfde soort werkpak aan. Ik ben blijkbaar in een werkplaats of iets dergelijks beland; er staat technische apparatuur, maar ik zie geen gelijkenis met die van waar ik vandaan ben gekomen, het Fermi Quantum Computing and Communication Research Center.

If besef goed dat ik door mijn eigen schuld in een andere simulatie-wereld ben beland, maar ik kan mezelf onmogelijk zorgen maken over zowel mijn toekomst als mijn verleden, vreemd eigenlijk. Er heerst een grote rust in mij en ik voel me intens gelukkig; zo gelukkig ben ik nog nooit eerder geweest!

Of ben ik aan het dromen en ontwaak ik straks weer in mijn VorigeWereld. Nee, ik heb me in mijn dromen nooit zo gelukkig gevoeld; ik voelde me daar altijd eenzaam en afhankelijk. Maar waarom zou een normale droom ook niet een andere, tijdelijke simulatiewereld zijn? Waarbij je tijdelijk uit jouw reële werled bent verdwenen … want wie kan zeggen dat men nog bestaat in de reële wereld als men droomt? … niemand.

Om me heen dartelt een bewegelijk hond-achtige creatuur; een soort vriendelijke, schrandere salamander met een lange staart. “Welkom, maak kennis met Velocioth, onze werkplaats-dino,” hoor ik iemand zeggen. Ik vang plotseling heel helder de gedachten van Velocioth op en die zeggen me: ”Ik ken je al en ook je VorigeWereld ken ik.”

“Waar kom je vandaan en hoe heet je?,” hoor ik uit de mij omringende groep. De sfeer is uitermate vriendelijk en welkomend.

“Ik heet Vladimir Šimić en ik kom vanuit de toekomst … ergens.”

“Je bent niet de eerste tijdreiziger hier; we hebben er al tallozen zien komen. We zullen jou Simicioth noemen. Ik ben Shiloh,” zegt de reptilian die duidelijk de voorman is van de groep en het baasje van Velocioth, “Wees onbevreesd, ik zal je wel op weg helpen.”

Ik bedenk dat die tijdreizigers die mij hier voorgingen, waarschijnlijk uit de toekomst van mijn VorigeWereld afkomstig zijn … of uit een simulatie die mijn VorigeWereld heeft opgevolgd … of uit eentje die díe simulatie weer heeft opgevolgd … enzovoort. Zouden er in mijn VorigeWereld ook tijdreizigers aanwezig zijn geweest en hoe had ik ze kunnen herkennen?

SimVerse-11 [Simicioth] Track #5:

We wandelen gedrieën, Shiloh, Velicioth en ik, over het strand langs de vloedlijn van een zeer uitgestrekte ondiepe zee. Het strand bestaat uit zeer schone kalkige slib, die de fel schijnende zon weerkaatst en in mijn ogen doet branden. Velocioth komt met iets wat ze tussen haar tanden vastheeft naar mij toegehold: een zeeëgel. Ja inderdaad, Velocioth, ik herinner me de zeeëgel-fossielen nog goed die stonden uitgestald in de etalagekast op het FQCAC Research Center. Is dit er één van? “Nee hoor!,” krijg ik van Velocioth door.

“Er zijn primitieve reptilians, die we dino’s noemen, en meer intelligente zoals wij,” legt Shiloh uit. Ik zie diverse vliegende en zwemmende dino’s om me heen; het wemelt van het leven in deze schone natuur. Ik maak uit de opmerkingen van Shiloh op dat de reptilians een kompleet andere manier van denken hebben dan die van de mensheid in mijn VorigeWereld. En hierdoor begrijp ik nog beter waarom mijn VorigeWereld afloopt.

Ze zijn hier niet, zoals de mens, geobsedeerd door gedachten, zoals schuldgevoelens, en door lichamelijkheden, zoals ziektes. Daardoor is hun eigen levenshouding en hun houding ten opzichte van elkaar, je zou kunnen zeggen: ongeïnteresseerd. Ze hebben daardoor een blind vertrouwen in de loop der dingen. Doordat ze niet steeds de mogelijkheid van sterven in het universum superponeren, kunnen ze honderden jaren oud worden.

Ondanks het feit dat onze ego-versterkende geestesziektes, zoals politiek, topsport en oorlog, hier ontbreken, is ook deze simulatie eens abrupt gestopt. Hier door een meteorietinslag, althans dat is de lezing die ik ooit ingeprent heb moeten krijgen.

SimVerse-11 [Simicioth] Track #13:

Shiloh toont me een vierkante, naar boven taps toelopende granieten zuil, ongeveer 50 meter hoog en met een doorsnede aan de basis van twee meter; op zijn oppervlak voorzien van een metalen coating. De zuil is diep in de grond geplaatst, en dan bedoel ik: diep! Helemaal bovenin bevindt zich een metalen bol en ik moet onmiddellijk terugdenken aan de GNOSIS-processor in mijn VorigeWereld. Shiloh legt me uit dat deze zuil een energie-transmitter is, ofwel een energie-overbrenger.

“En waar komt de energie dan vandaan, Shiloh?,“ vraag ik.

Shiloh wijst naar de zon. “In een laag hoog in onze atmosfeer wordt de zonne-energie vastgehouden en die vangen we hiermee op. Vervolgens tappen we het weer af waar we maar willen; er is energie in overvloed. De zon straalt voortdurend geladen protonengolven uit naar de aarde. Deze golven interacteren met het magnetisch veld om de aarde, waardoor een tellurische resonantie in de aarde ontstaat. Deze gebruiken we hier als energiebron en dat wordt al eonen lang gedaan. Overigens, daarom hebben we ooit Mars verlaten en hebben we de aarde gekoloniseerd. Mars had zijn magnetisch veld voor een te groot deel verloren en was daardoor te energie-arm geworden.”

Shiloh: “Deze tellurische golven hebben ook helende krachten. Daarom zijn de gebouwen hier geconstrueerd uit zeer nauw op elkaar aansluitende grote blokken geleidende natuursteen zoals graniet. In feite is dit nagebootste bedrock. Zodoende hebben we voortdurend de helende zonne-energie dicht om ons heen. Omdat er onbeperkt energie voorradig is, leven we allemaal vredig samen. We  hebben voertuigen, vliegtuigen en schepen maar we verplaatsen ons alleen als dit echt noodzakelijk is.”

Ik herken sommigen van deze megalitische constructies uit mijn VorigeWereld. Blijkbaar zijn die in de verschillende opeenvolgende simulatie-werelden doorgegeven, waarbij ze steeds minder betekenis hebben overgehouden. Nu zijn ze als onbegrepen artefacten in mijn VorigeWereld overgebleven en daar zal hun oorspronkelijke betekenis waarschijnlijk nooit meer kunnen worden achterhaald. Of … stel dat ik ooit nog eens zou terugkeren…

Nu realiseer ik me de geestesziekte in mijn VorigeWereld pas echt. Enorme vervuiling door een onnodige energiebron: olie. Gedreven door geestesziektes als machtshonger, psychopatie en narcisme. Ik snap nu ook beter het dreigende einde van mijn VorigeWereld. Nee, ik wil niet meer terug!

Ik: “En hoe tappen jullie die energie dan af?”

Shiloh wijst naar de drassige aarde. “Dit is nu een energiepunt geworden, dat wil zeggen, een bron met elektrische potentiaal. De stroom loopt van de obelisk door in de geleidende bodem.” Shiloh kijkt omhoog naar de bol bovenin de obelisk: “Daarin wordt een elektromagnetische frequentie opgewekt die afgestemd is op de tellurische frequentie die al van nature in de aarde aanwezig is. Zo ontstaat een staande energiegolf overal om ons heen.”

Ik bedenk dat ik dit ooit in mijn VorigeWereld als eens ergens heb gelezen.