Brainstormen Toegestaan

In het vorige hoofdstuk besprak ik een presentatie die was gehouden op een quantum-technisch symposium in Parijs dat ik had bezocht. Die presentatie behandelde de theorie dat het universum een ​​hologram is, en we wachten met spanning op de onderzoeksresultaten van deze enthousiaste jonge Chinese onderzoekster (Zhao M et al, 2025). Ik wil iedereen bedanken voor de overwegend positieve reacties op dit enigszins controversiële onderwerp. Het heeft in elk geval geleid tot veel inspirerende discussies met collega’s op dit platform.

Uiteindelijk leidde dit alles tot een uitnodiging van mijn goede vriend  dr. Vladimir Vuković voor een interview en rondleiding in ‘zijn’ Fermi Quantum Computing and Communication Research Center, waar hij de functie van Director Reseach & Development bekleedt. Helaas kan ik niet zeggen waar dit instituut zich exact bevindt. Het belangrijkste is echter dat ik het grote publiek kan meenemen in de meest recente ontwikkelingen op het gebied van onderzoek naar de oorsprong en staat van ons universum … of moet ik zeggen: universums?

Het onderzoeksinstituut was gevestigd op een tamelijk afgelegen plek in een prachtig stukje Oost-Europese natuur. In deze regio heeft de Z.-M.-rivier de O.-K.-kloof door de bergen uitgeslepen. Langs deze rivier ligt het moderne onderzoeksinstituut, waar ik door Vladimir buiten voor de ingang werd opgewacht.

Interview met dr. Vladimir Vuković van het Fermi Quantum Computing and Communication Research Center

Ik: Voordat we op de technische aspecten van het onderzoek hier ingaan, hoe is dit project tot stand gekomen en wat speelt er allemaal op de achtergrond?

V (Vuković): Je hebt vast al wel van de Simulation Theory gehoord. Het idee dat we in een simulatie leven wordt steeds meer aanvaard, vanuit Big Tech hoek, maar ook wetenschappelijk. Je zou het in gaming-termen de metaverse kunnen noemen. Er zijn gewoonweg te veel aspecten in deze wereld die we niet kunnen verklaren, neem bijvoorbeeld de dinosauriers in het onderzoek van Mei Zhao, maar even goed de oorsprong en functie de Grote Pyramide van Giza. In feite zijn dit storingen in onze gesimuleerde wereld, afkomstig uit eerdere, stukgelopen simulatieprogramma’s. Je ziet dat de moderne mens wanhopig bezig is om hier toch verklaringen voor te vinden, en hierdoor de simulatie steeds meer uitloopt op het in stand houden van dogma’s en het uitsluiten van creatieve ideeen. We komen simpelweg niet verder. En dan heb ik het nog niet over de geopolitieke chaos in de wereld die de teloorgang laat zien van ons zelf-lerend vermogen.

Kortom, deze simulatie loopt duidelijk naar zijn eind. Er is een information overload gaande in het 2-D vlak van ons hologram door onze Artificial Intelligence met zijn large Language Models en we lopen richting een Technologische Singulariteit. Die singulariteit wordt bereikt als onze AI-modellen zichzelf kunnen gaan verbeteren. Op dat punt, en we staan aan het begin hiervan, wordt onze technologische vooruitgang onvoorspelbaar en onbeheersbaar. Wat we dus eigenlijk hard nodig hebben is een manier om onze simulatie zelf te kunnen bijsturen, waardoor we er minder als slachtoffers en daders in staan. Een enorme rol is hierbij weggelegd voor het bundelen van bewustzijn. Op dit moment worden we gestuurd door een collectief niet-lerend onbewustzijn en daarom gaan we richting Armageddon.

Als we niet ingrijpen zullen we binnenkort een nieuw hologram betreden. Het huidige wordt dan afgeschakeld en een nieuwe simulatie wordt gestart, waarbij de huidige als uitgangspunt dient. Dit is overigens al vaker gebeurd; we zien reboots nog steeds als geschiedenisstoringen terug, zoals ik al eerder aangaf.

Ik: Bijsturen van de simulatie? Is dat jullie onderzoeksproject?

V: Ja, hetgeen ook inhoudt dat we de Simulator hebben ontdekt en er al mee communiceren.

Ik: [ … ]

V: Ik snap dat je sprakeloos bent; dat waren wij in het begin ook. Vanuit een oude, herstartte singulariteit hebben we een communicatiekanaal kunnen opzetten. Daar dienen photons als quantum messengers. We hadden evengoed andere quanta kunnen gebruiken, zoals electrons, neutrons, of protons, die hebben allen hun eigen quantum-veld. Bij photons is de interferentie met de omgeving het laagst; vandaar dat we die gebruiken. Voor dit kanaal hadden we een gigantische rekenkracht nodig, waarvoor we een quantum-internet hebben opgezet. Dit netwerk verbindt verschillende quantumcomputers, waaronder die van de groep van Mei Zhao in China, om zo de gezamenlijk rekenkracht te vergroten.

Hoe communiceren we? Quantum-informatie kan worden overgedragen zonder fysieke verplaatsing van deeltjes, maar via ‘verstrengeling’ (entanglement). Alle kwantumdeeltjes bezitten een intrinsieke eigenschap genaamd Spin. Deze spin kan alleen worden gemeten als het quantum wordt onderworpen aan een sterk magnetisch veld. Dan wordt het uitgelijnd en als je het dan ‘wilt zien’ als een deeltje, dat wil zeggen een collapse naar een deeltje, blijkt de spin hiervan altijd twee waarden te kunnen hebben: ‘up’ of ‘down’.

We communiceren met de Simulator eigenlijk op dezelfde wijze als de Simulator al met ons communiceerde, namelijk via entanglement van photons. Twee of meer quanta die onderling entagled zijn, zullen eenzelfde spin hebben. Daarbij maakt het niet meer uit hoe groot de afstand is tussen die deeltjes, en als je de spin van één van de deeltjes aanpast, zullen ze de andere ogenblikkelijk die spin overnemen. Ze blijven eeuwig verstrengeld. Dit houdt dus in dat, als we spin meten van de photons die we hiervoor gebruiken, we ‘in het moment’ kunnen lezen wat de Simulator via zijn photons, die verstrengeld zijn met die van ons, heeft gemeld … en vice versa.

Ik: Waar bevindt de Simulator zich dan?

V: Omdat de communicatie tussen verstrengelde quanta niet afhankelijk is van hun onderlinge afstand, is dit irrelevant. Het kan aan het eind van ons heelal zijn maar evengoed 5 kilometer hier vandaan. Maar waarschijnlijk kunnen we vanuit ons hologram nooit weten waar het zich bevindt. Ik neem je graag mee op een rondleiding door ons instituut, dan kan ik je onze opstelling laten zien en meer vertellen. Maar eerst heb je een kop sterke Servische koffie nodig zie ik aan je…

Ik: Graag!

Rondleiding door het quantum-technisch laboratorium van het Fermi Quantum Computing and Communication Research Center

Tijdens onze rondgang door de lange gangen van het instituut vielen me twee dingen op: Het grote aantal aziatisch uitziende jonge medewerkers en de uitzonderlijke dikte van de buitenmuren. Na een dikke stalen duur te zijn gepasseerd, kwamen we in de ‘translater room’, waar de Translater was opgesteld, de apparatuur waarin de communicatie met de Simulator plaatsvond. Het apparaat was een bol van ongeveer een meter doorsnede, die met dunne kabels aan het plafond hing en die aan de buitenzijde bestond uit een voor mij onduidelijk soort glanzend metaal.

Ik: Wat is dit eigenlijk voor materiaal aan de buitenkant, een metaal?

V: Dat kan of mag ik je niet vertellen, maar het zorgt ervoor dat er geen enkele neutrino van buiten naar binnen kan komen. De container dient zo veel mogelijk vibratie-vrij in de ruimte te hangen. Die glasvezelkabels zijn de verbinding met het quantum-computer netwerk, waavan de servers zich ergens op de wereld bevinden, je heb vast wel een idee waar…

Ik: Wat gebeurt er in die bol, Vladimir?

V: Daar bevinden de photons zich, verbonden aan een dragermateriaal. Dat dragermateriaal bestaat uit gemodificeerde DNA-strengen. Realiseer jezelf dat jouw DNA niet alleen maar de functie heeft die de oude wetenschap je heeft wijsgemaakt. De DNA-helix is in feite een zender, die je laat communiceren met het universum. Je zou dit je bewustzijn kunnen noemen en daar is enorm veel mee mis op dit moment in onze huidige simulatie. Daarom hebben we een ‘bewust’ DNA gesynthetiseerd, specifiek getuned op data-uitwisseling met de Simulator, via de aan het DNA gebonden biophotons.

Ik: DNA speelt sowieso een grotere rol dan wij denken … toch?

V: Ieder organisme dat wordt geboren heeft zijn eigen ‘DNA-handboek’, dat correspondeert met een specifiek sub-universum-hologram. Je 46 chromosomen zijn de verschillende hoofdstukken in dit boek. In feite wordt je hiermee op de simulatie aangesloten en je leven ligt hiermee tot op zekere hoogte al vast. Maar de mate van bewustzijn bepaalt jouw inbreng in deze simulatie, dat wil zeggen je mate van slachtofferschap.

Op biologische schaal werkt DNA overigens ook als quantum biohologram. De nucleotidesequenties die in DNA voorkomen zijn in staat een holografisch beeld van biostructuren te projecteren die fungeren als templates bij het aanmaken van peptidemoleculen. [ sarcastisch lachje ] Ik zou die mensen die ooit de term junk-DNA hebben bedacht, junk-scientists willen noemen.

Ik: En wat zijn jullie al te weten gekomen van de Simulator?

V: [ onderzoekende blik ] Je hebt de voorwaarden getekend bij binnenkomst, maar ik vertrouw ook wel op je integriteit. Met onze huidige technologie kunnen we alleen maar logische vragen – queries – stellen en krijgen we hierop alleen maar een binair antwoord – de response – terug: een ‘yes’ of een ‘no’. In de nabije toekomst verwachten we met de toegenomen rekencapiciteit ook verklarende responses uit te kunnen lezen.

Wat betreft de betekenis van singulariteiten – storingen zoals die dino’s – hier op aarde, waar we het al eerder over hadden, hebben we een bevestiging ontvangen. Ze hebben in ons huidige simulatie-hologram totaal geen context, en we hoeven ze daarom niet meer serieus te onderzoeken. We hebben wel de mogelijkheid om informatie over zo’n storing uit een eerder hologram  op te laten halen, maar dat heeft niet onze hoogste prioriteit in dit stadium van het onderzoek.

Ik: Dus dat bijsturen van onze simulatie gaat nog even duren?

V: Zoals ik al aangaf gaan de technologische ontwikkelingen in de quantum-technologie erg snel en neemt de rekenkracht asymptotisch toe; daar zie ik geen issues. Het probleem is dat de Simulator de simulatie inmiddels bijna niet meer kan bijsturen, zoals we hebben begrepen. Haast is geboden, anders gaat de wereld zeer snel ingrijpend veranderen.